Wiellullen

Vallen of niet: balans mens en materiaal

Thu, 17 May 2012 12:02:30 +0200

Deze Giro zien we zowat in elke eindsprint valpartijen. Ik heb een tweet geplaatst over de verstoring van de “taal in het peloton” door de agressie van de renners en de stijfheid van het materiaal. Zeer veel reacties leggen de oorzaak bij het parcours of vinden de verwijzing naar het materiaal onzin. Hier mijn argumenten:

1. De agressie in het peloton:
Wielrennen doe je in een peloton. In je eentje kun je 40 in een peloton 60. Je moet dus wel. Dezelfde taal spreken in een peloton is voor de veiligheid cruciaal. Je moet degenen die voor je rijden kunnen vertrouwen omdat je zelf de weg niet kunt zien, net zoals allen achter jou van jou op aan moeten kunnen. Op die manier is een peloton in staat elk obstakel in het parcours te omzeilen. Alles wat dat proces van onderling vertrouwen verstoort geeft aanleiding tot valpartijen.
Een peloton dat weet dat er een haakse bocht komt kan alleen vallen als de renners in hun dadendrang onbeheerste dingen doen. Elke profrenner is in staat een haakse bocht of erger te nemen. Ook als die in de laatste 50 meter ligt.
De mensen die verwijzen naar het idiote Giro parcours als oorzaak onderschatten dit vermogen van de renners. Toch zijn er jongens die dingen doen die niet kunnen. Wat essentieel is is dat die renners daarop worden aangesproken. In mijn peloton zorgden wij ervoor (olv een patron als Raas, Moser, Hinault) dat Ferrari de hele Giro niet meer bij de eerste 50 zou komen te rijden. Je pakt hem bij de zadelpin en zet hem gewoon terug. Alle anderen schelden hem uit. Zoniet anno nu. Er verschijnen wat tweets en vervolgens fietst hij vrolijk mee. Ferrari wint nu zelfs, kennelijk mag hij voorin rijden. Het zelfreinigend vermogen van het peloton is aangetast.

2. de materiaal kwestie
Stalen fietsen zijn lomp, zwaar en slap als je ze vergelijkt met het lichte stijve, strakke materiaal van nu. Om snel te fietsen zijn die oude dingen Fiatjes 500 t.o.v. de Ferrari’s van nu. Snel fietsen gaat dus beter maar wat eeneider kan waarnemen is dat de gevolgen van bruuske manouevres in de koers enorm zijn.
Mijn verklaring die ik hieronder met voorbeelden onderbouw is dat het strakke materiaal (lichtgewicht carbon, superstijf in 50 laagjes, met banden van 21” op 11 bar) je geen enkele fout “vergeeft”. Plotseling remmen, opspringen en weer neerkomen, een snelle zwenking, de foutmarges waarbinnen je zoiets kan doen op het huidige materiaal zijn bijna nihil.
Voorbeelden:
a. Ik heb hier een filmpje van de val van Igor Anton in de Vuelta van 2010. http://youtu.be/e_hyo85VsEI. Je ziet bij nauwkeurige bestudering dat Bruseghin 5” na Anton valt. VIJF SECONDEN!!!! Toen ik Barredo naar die val vroeg verklaarde hij zonder te remmen er tussendoor geschoten te zijn en aldus kon “overleven”. Remmen zonder vallen gaat niet.
b. In MSR van vorig jaar viel Freire met 10,5 bar in zijn 21” banden op een vochtig wegdek in de afdaling van Le Manie. Langeveld deed hetzelfde en zei daarover “ik heb wellicht een klein nadeel tov degenen die het wel doen, dus neem ik het risico”. Navraag bij banden leveranciers leert dat boven de 8 bar de rolweerstand niet verder afneemt, wel de grip. Wat opvalt is dat een aantal ploegen waaronder de Rabobank sinds enige tijd op grotere banden (25” en meer) rijdt met minder spanning (7-9 bar).
c. De gevolgen van vallen over obstakels (gevallen renners, stoepranden, paaltjes) zijn gruwelijk. Het oude staal ziet het voorwiel ineen buigen, de vork kreukelt, het achterwiel komt langzaam omhoog en de renner wordt gelanceerd waarna een schuivend landing volgt. Schaafwonden alom. Nu breekt het wiel weg, de vork idem en de renner gaat zonder enig verlies van energie (dat bij de oude fietsen in de kreukelzone van het materiaal gaat zitten) naar de grond in plaats van in de lucht. Hoofd, schouder, pols, elleboog of heup eerst. Kijk naar de ellenlange lijst van renners met breuken in die lichaamsdelen (die ik tot mijn eigen leedwezen nauwkeurig bijhoudt). Mijn angst voor valpartijen is welbekend, maar er is ook alle reden toe.
d. In de Giro sprint van gisteren kon je goed zien hoe Thomas probeert te remmen, te weinig grip heeft en met de voet uit het pedaal rechtdoor moet. Modolo moet ook remmen en trekt de voorkant van zijn fiets onderuit (combinatie carbon velg en remblok dat hapt?), Renshaw van Rabo (met de dikke banden) kan het als eerste binnendoor ontwijken. 3 plaatsen verder vallen ze weer.
De agressie van de renner waardoor hij dingen doet die niet kunnen in combinatie met de strakheid van het materiaal dat geen enkel foutje vergeeft leidt aldus tot ellende. Eenieder die dat schuift op het parcours moet echt nog even goed kijken. Zeker voordat ze “gelul” en “onzin” over het materiaal argument roepen. Waarschijnlijk hebben die mensen een hele dure carbonfiets, belangen in de carbon industrie of gewoon een plaat voor hun kop.

Sportjournalisten spelen kluitjesvoetbal ©?

Fri, 11 May 2012 22:38:33 +0200

Geachte heer Nederkoorn, beste Eric

Gisteren werd ik gebeld door Jeroen Schmale van het AD met de vraag of het waar was dat Rabobank mij had omgekocht in verband met de etappe winst van Raborenner Garate op de Ventoux in 2010. Ik heb eerst even de auto moeten parkeren om de rust te vinden en te kunnen achterhalen waar die informatie vandaan kwam. Dinsdag zat ik in een forum met onder meer Bert Wagendorp ter gelegenheid van de “Week van het Sportboek”. We spraken over de kracht van het wielrennen die gelegen is in de verhalen die je erover kunt vertellen.
Natuurlijk bracht gastheer Gio Lippens ons ook op de aangetaste geloofwaardigheid van die verhalen. Bert en ik hadden daarop een verhitte discussie op het podium over hoe je dan naar wielerverhalen moet luisteren.

Om zijn standpunt te onderbouwen vertelde hij, Bert Wagendorp, het verhaal van de Ventoux etappe waarin het volgens hem een publiek geheim was dat Tony Martin een bedrag met 5 nullen had ontvangen om de laatste kans voor de Rabo’s hun Tour 2010 te redden, te kunnen verzilveren. Geamuseerd over deze vooringenomenheid maar toch ook geïrriteerd onderbrak ik hem als volgt: “Ach Bert weet je wel waarover je het hebt? Het echte verhaal is nl dat wij met behulp van de Sol op de commentaar-positie voortdurend de oortjes van de renners afluisteren (iets wat alleen mogelijk is als er een NOS motor met apparatuur naast de ploegleiders rijdt). Toen wij hoorden van deze grove koersvervalsing heb ik het commentaar aan Herbert gelaten en heb meteen Dekker gebeld, (was hij wel de dienstdoende ploegleider overigens?) tijdens de live uitzending, om te vertellen dat we zijn plan doorzagen en dat als hij ons niet ogenblikkelijk ook 2 ton zou bieden om onze mond te houden, wij dan hun valse spel live publiekelijk zouden maken. Nou dames en heren zo zie je maar niets is wat het lijkt in het leven, 198 deelnemers 198 verhalen”.

Deze totale overdrijving had het bedoelde effect: Bert snapte de ironie, de zaal lachte (althans zo heb ik het gehoord) en Gio kon door met het uitdiepen van hoe je dan wél goede verhalen maakt in de sport. Daarbij hebben we overigens uitgebreid stil gestaan bij de rol die de journalistiek zou moeten vervullen: op onderzoek uit gaan. Die is anders is dan het huidige “kluitjesvoetbal” van meningen stapelen, elkaar daarin napraten en profileren als allesweter.

Ik begrijp uit uw artikel dat uw bronnen in de zaal zaten. Ik heb daar nog meer dan een uur rondgehangen, veel over het onderwerp van de vooringenomenheid gesproken, maar niemand en zeker niet de journalistiek georiënteerden, hebben navraag gedaan over het verhaal. Dat verbaast me alleen nu ik achteraf weet dat ze niet door hadden dat ze op de hak werden genomen en weldegelijk dachten een primeur te hebben. Met andere woorden ze acteerden precies als de sportjournalist die we in het forum probeerden los te trekken uit zijn vastgeroeste patronen: Geen bronnen onderzoek, geen hoor wederhoor. Gewoon de wereld inslingeren en belangrijk worden

Wat ik u zeer kwalijk neem is dat je als journalist een verantwoordelijkheid hebt naar je publiek toe. Dat moet ervan op aan kunnen dat wat er aan berichtgeving is naar eer en geweten tot stand is gekomen. U zegt in uw artikel “De stelregel luidt: verzwijg narigheid, anders lig je eruit in de wielerwereld. Ducrot koos een klein podium voor zijn verhaal, zich veilig wanend”. Daarmee stelt u dat u weet hoe het met de omerta in de wielerwereld en mijn gebrek aan integriteit zit. Het publiek wordt zo op een voor mij, Rabobank, NOS en Herbert Dijkstra zeer beschadigende manier gevoed. Terwijl het hier om uw integriteit gaat.

Mijn bronnen onthullen bij nader onderzoek dat u spreekt van een onhandigheid van Ducrot. Dat klinkt als de wielrenner die, hoewel hij betrapt is, blijft ontkennen. Ik wilde met mijn verhaal ter plekke duidelijk maken hoe vastgeroest het journaille is in hun scoringsdrift. Ik hoopte daarmee de toehoorders te activeren zelf na te denken. Dat is nl wat ik doe; dat is mijn werk. Niet alleen als commentator maar ook als organisatieadviseur, dat is wie ik ben. Zorgen dat mensen niet alleen maar als schapen achter elkaar aanlopen in de platgetreden paden met al die gratuite meningen. Het zou sportief zijn als u dat erkende en het niet op mijn vermeende onhandigheid te schuiven. Alsof het mijn schuld is dat u zo doet.

U bent overigens niet alleen. De door mij zeer gewaardeerde Ghislaine Plag plukte uw bericht van het net en brengt het als Oh-la-la journalist in de ether. Een collega van de publieke omroep notabene. De enige die me tot wederhoor belde is Jeroen Schmale. Hulde. Met hem en Mark Miserus sprak ik een paar jaar terug al over dit fenomeen en zij dragen hun steentje bij aan de “nieuwe sportjournalistiek”

Tot slot. De overspannenheid die ten gevolge van gedrag als het uwe in de sportverhalen is geslopen, blijkt ook uit de reacties van onder meer de Rabobank. Zij zitten al in de hoek van de verdachtmakingen en voelen zich zeer beschadigd door deze gang van zaken. Dat spijt me voor ze. Het was niet mijn bedoeling. Integendeel ik heb het voor ze opgenomen.
Ik pleit ervoor dat de pijn komt te liggen waar die hoort. Namelijk bij u de journalist die zijn werk niet doet.

Grote Groet
Maarten Ducrot

Lijst van de hoop voor LBL

Sun, 22 Apr 2012 11:35:09 +0200

U weet het geen voorspellingen van zogenaamde kenners. Ik spreek hier mijn hoop uit op een mooie koers met de volgende matadoren. Wel leuk trouwens dat Gasparotto vorige week bovenaan mijn lijst stond. Helaas is Igor Anton die vandaag op dezelfde plek stond nu al uitgevallen met een gebroken sleutelbeen. Zo zie je maar, hoop is belangrijker dan alles weten

Bovenaan mijn lijst staat een echt duel tussen de matadoren die in 2011 en daarvoor de dienst uitmaakten in dit soort koersen. Ze zijn in 2012 de weg kwijt maar gebruiken deze LBL om zich zelf opnieuw uit te vinden. Omdat dat HEt kenmerk van echte topsport is hoop ik op zo’n wonder: 1 Gilbert en 17 Andy Schleck rijden net als vorig jaar de klim in Ans op

Iedereen kijkt naar Gasparotto. Ook ik. Maar wie komt er vooraan boven op de Muur van Huy? juist: 26 Kiserlovski, en hij hijgde niet eens. Dus schrijf hem maar op

Het hele voorjaar is hij al op hoog niveau in de weer maar mag niet zijn eigen kans gaan. De eerste keer dat ik van 35 Devenyns hoorde was in LBL. Zondag wint ie hem

Dat gebeurt trouwens ook bij een supertalentvolle knecht met nr 45 Daniel Moreno. Iedereen kijkt naar Rodriguez maar deze man rijdt de finale

Het hele voorjaar zien we een wachtend peloton. Wat ze ter verdediging aanvoeren is dat het Worldtour puntensysteem een plaats bij de eerste 10 ook belangrijk maakt, dus rijden ze voor die plaatsen ipv het risico te nemen om te winnen. Vandaag krijgen we een grote ontsnapping net als in de AGR. Deze keer gaan de heren niet plassen en draagt de vlucht tot het einde. De leden van deze groep: met 64 Nordhaug, 72 Albasini, 75 Impey, 92 Rui Costa, 94 Kiryienka, 101 Ruijgh, 124 Kruijswijk, 138 Rolland, 155 Serry, Pieter, 167 Riblon, 171 Geniez, 217 Jurgen VandenBroeck. Zie die nog maar eens terug te pakken. Dat gaat je niet lukken en Albasini wint

Euskatel komt met 2 matadoren Sanchez en Anton. Ik wilde ze opschrijven maar de hoop van deze lijst wordt de graond in geboord Anton breekt zijn sleutelbeen in de NEUTRALISATIE !!!!

Playboy Carrara bewijst het ongelijk van zijn ploegleider Hilaire van der Schueren en rijdt iedereen eraf in Ans (behalve Kiserlovski dan)

De Nederlanders laten zien dat ze weldegelijk niveau hebben: Gesink,en Mollema Zitten er gewoon bij en leggen met hun demarrages iedereen op de pijnbank. Overigens net als de piepjonge (22 jaar pas) Diego Ulissi

Vandaag laat Thomas Dekker zien dat hij niet alleen terug is maar ook echt mee kan doen. Hij is 1 van de smaakmakers op de Roche au Faucons en brengt daar de definitieve ontsnapping op gang. Bert de Waele, die weer terug op zijn niveau van de 4e AGR klassering is uit 2009 is ook mee

De lijst van de hoop voor Amstel Gold

Sun, 15 Apr 2012 08:25:24 +0200

Al die zogenaamde kenners die het allemaal zo goed weten. Wat een arrogantie om te denken dat de één wel weet hoe het zit en denkt te kunnen voorspellen wie er goed is in de Amstel Gold Race, en de ander niet. Ik kom met iets anders: de lijst van de hoop.
http://nos.nl/artikel/362381-ducrot-en-zijn-gold-racelijst.html
Astana Pro Team lijkt zo'n bleek team, maar nu hebben ze toch een paar outsiders die ervoor kunnen zorgen dat er veel mee zijn in de finale. Gasparotto met nog twee of drie ploegmaats (Gavazzi, Iglinsky en Petrov) zorgt voor dé verassing van de laatste tien jaar. 23. Gasparotto, Enrico, 24. Gavazzi, Francesco, 25. Iglinskiy, Maxim en 27. Petrov, Evgeni.
38. Sicard, Romain: eindelijk is de wereldkampioen bij de beloften van 2009 op niveau en sluipt hij weg op de Keutenberg.
51. Dekker, Thomas. Het nummer van de kopman. Goed om te zien dat zijn niveau weer okee is. Ook het rijden in de natte Brabantse Pijl maakte duidelijk dat hij koershardheid begint te krijgen. Hij wil graag in de luwte blijven, maar in deze AGR treedt hij in de schijnwerpers.
71. Florencio, Xavier. De meest bescheiden en nijvere renner ooit. Één brok ervaring en taaiheid. Won uit het niets in San Sebastian. Nu zes jaar later bevestigt hij wat voor het grote publiek verborgen is gebleven.
88. Ulissi, Diego. Niet zijn kopman Damiano Cunego, die blijft hangen achter één van de vele geparkeerde auto's, maar Diego krijgt de kans om aan de finale te beginnen. De favorieten kijken naar elkaar en deze talentvolle winnaar, die dat alleen zelf nog niet weet, springt weg.
104. Meersman, Gianni. 'Merri' voor intimi was lang op de sukkel met zijn rug. FDJ hield jarenlang de hand boven het hoofd van dit supertalent, maar liet hem voor 2012 naar Lotto gaan. Daar won hij voor het oog van de tandenknarsende Madiot (zijn voormalige ploegleider) dit jaar op sterke wijze de sprint van een elitegroep. Eindelijk!!!. Maar deze week in de Brabantse Pijl was hij helemaal de weg kwijt en stapte af. Alleen maar om in de AGR nog sterker terug te keren.
105. Van De Walle, Jurgen. Pechvogelende hardrijder en voormalig talentknaap, zoals de Vlamingen dat zo mooi zeggen, zit in de lange ontsnapping die nu eindelijk eens een keer in de AGR tot het einde draagt.
117. Valverde, Alejandro. Is het salonfähig om het te zeggen? Ik hoop dat Alejandro zijn gram haalt. Wat je ook van het Spaanse wielrennen mag denken, hij is er heilig van overtuigd dat hij niets fout heeft gedaan. Dus is hij zo boos dat hij alle afwachtende favorieten er afrijdt op de Cauberg: woedende ontlading.
123. Devenyns, Dries. Met gebroken schouder en al, nog over vanuit Parijs Nice, poeft hij er ineens tussenuit en niemand, ook hijzelf niet, hield er rekening mee dat hij het zou gaan halen.
134. Kruijswijk, Steven. Eerste AGR en hij moet leergeld betalen, dus vliegt hij erin op de Fromberg voor een mooie solo. Gesink gebruikt hem als bruggenhoofd en wint.
144. Horner, Christopher spoelt de wrange smaak weg van zijn verloren leiderstrui op de slotdag van de Tirreno en verwijst nu Nibali op zijn beurt naar de tweede plaats.
155. Lovkvist, Thomas. Ik zag hem vandaag lopen. De Thomas Dekker van Zweden die helemaal geen tenenkrommende vaux-pas nodig heeft om weg te deemsteren. Ineens is 'ie er weer. Op de Keutenberg brengt hij het spel op de wagen.
162. Kroon, Karsten klopt nu wel die andere Katusha-renner en verwijst Joaquim Rodríguez naar een ereplaats.
171. Carrara, Matteo. Iedereen kijkt naar Johnny Hoogerland in de finale maar Carrara, de Italiaanse glamourboy, maakt het af.
204. De Waele, Bert werd hier vierde in 2010 op 34 jarige leeftijd. Daarna vreselijke val en dito herstelproces. Hij kent veel twijfels maar na deze Amstel niet meer want hij sprint zich naar het podium.
215. Geschke, Simon, zoon van een Berlijnse baancrack, lijkt niet zo'n hoogvlieger. Maar met zijn oerdegelijke Duitse inborst werkte hij gestaag aan zijn niveau. En zie, vorig jaar won hij het ontzettend lastige ochtendritje in het Criterium International. Hij zit in de kopgroep en houdt tot het laatst stand.
227. Kern, Christophe raakte na een zeer goede Dauphine (vijfde) in de Tour 2011 geblesseerd aan de knie. Pas in de winter weer trainen maar pas na zeven maanden weer aan het koersen. Hij draaft op als vervanger voor Sebastien Turgot en staat gelijk op het podium, tien jaar nadat hij als belofte Luik-Bastenaken-Luik won.
235. Serry, Pieter. Wil ronderenner worden, stond al op het podium van de jongste Brabantse Pijl. Is pas 23. En hij is in het wiel van Kroon gesprongen.

Samson is dood!

Fri, 8 Apr 2011 15:59:47 +0200

Cancellara kan Parijs Roubaix niet winnen. Zelden waag ik me aan voorspellingen want ik vind het verhaal van de koers veel meer de moeite dan wie er uiteindelijk in de boeken komt. Maar in dit geval denk ik een verhaal te zien dat noodzakelijkerwijs moet leiden tot het uitkomen van die voorspelling. Het begon al in de E3 prijs. Cancellara kwam in een knotsgekke finale door allerlei ongemak achterop. Het peloton zonder oortjes was aardig in verwarring en veel ploegen hadden moeite om met hun renners tot een sluitend strijdplan te komen. Als reactie daarop zag je allerlei eenlingen als Bram Tankink en Kevin van Impe dan maar in hun eentje het gat induiken. Daardoor reden er over het hele parcours verspreid allerlei kleine groepjes renners die vol aan het jagen waren, maar in zulke kleine eenheden minder snelheid ontwikkelden, dan wanneer ze al samenwerkend naar Harelbeke waren gereden. Cancellara had in zijn opmars aldus steeds een springplank voor ogen en tenslotte gebruikte hij Tankink om zijn finale jump te plaatsen, iedereen uit het wiel te rijden en de E3 prijs te winnen vanuit geslagen positie. Wat een machtsvertoon!
Maar ….. Het tafereel na de streep was veelzeggend: minutenlang was Cancellara niet aanspreekbaar. Hij rolde met zijn ogen en blies zijn wangen puffend vol om aan te geven hoe vermoeid hij was. Eerst dacht ik nog dat hij zijn tegenstanders niet te kijk wilde zetten door te doen alsof dit alledaagse kost voor hem was. Maar zelfs op het podium waggelde hij nog in het rond en leek het alsof hij zich het liefst had laten dragen. Hij was te diep gegaan.
Op de persconferentie van de Ronde van Vlaanderen vertelde Cancellara dat hij een plan had, met taken en opdrachten voor ieder lid van de ploeg. Maar binnen dat plan streefde hij naar die ongrijpbare momenten waarop ineens de vlam in de pan slaat en je koerst op intuïtie. Op die momenten kun je meer dan je eigenlijk kan en dat maakt koersen zo bijzonder. Wat toen duidelijk werd is dat hij zó, op intuïtie, in de E3 prijs gekoerst had. Het verstand zei allang “stop en spaar je voor volgende week” maar Cancellara met zijn grote passie voor de koers bevond zich in een situatie die om heldendaden riep: “rijdt die gaten dicht en vermorzel ze”. De renners die getuige waren van die krachtsexplosie zochten lang naar woorden om te kunnen beschrijven welk een goddelijke kracht ze daar hadden gezien
Het lichaam onthoudt zulke dingen. Op het moment dat je jezelf weer in zo’n situatie begeeft en die pijngrens nadert waar alleen je intuïtie je doorheen kan drijven roept het ook “stop”.
Dat gebeurde in de Ronde. Er was geen sprake van een hongerklop, want hij kon nog doorfietsen. Cancellara leek nu echter op Samson uit het Oude Testament, wiens oneindige krachten ineens beperkt waren door het verraad van de Ronde, de mooie Delila, die zijn haren afknipte. “Heer, geef mij nog eenmaal de kracht” stamelde hij blind gemaakt door de Farizeeërs en vastgeketend aan de pilaren van de tempel. De Heer verhoorde zijn gebed en Cancellara duwde in die laatste kilometers met zijn teruggekeerde goddelijke kracht de tempel om, maar ook zichzelf. Nuyens won.
Samson kan niet onder het puin vandaan verrijzen. Hoe hemeltergend ook het verraad van de Ronde, hoe graag wij ook willen dat hij in Roubaix wint, Samson is dood